هر چه می کنم رد طناب از گردن خیالم نمی پرد......

ای خدا!

دیگر چاره ای جز این نیست:

یا تو من می شوی

یا که من تو می شوم.....

تو

...

........

............

....................

..............................

تمام نقطه های عالم هم که باشد

ترا کم می آورم...

غمباد

و حالا دقیقا شکل قورباغه ای داریم که آمده ایم روی سنگ.............

...........................................

پ.ن:یعنی چه؟فریدن سه پسر داشت را بخوانید.

عزا

گلوله گرم خیال ،نشسته رو شقیقه ها

صدای تیر بی هدف،مرگ همه دقیقه ها....

زوزه

آفتاب!

.

.

.

کاش هم زوزگی سگانه تمامی داشت....

.

.

.

.

و ماه در جای خودش بود...

.

.

.

.

لجم می گیرد از  آنچه هست و  نیست.....

عبور

ماییم و عبور برگریز دگری

بی برگی خویش را درنگی نظری..............................

مرنجاب

از خود که بگذری

در من کویری می یابی

که زلفان سیاه باد

بر قلب شنی ات کشیده است...!