مچاله

 

مچاله همچون روزهایی که در هرم نا اندیشیدگی به لب ساحل می کوفتندم تا طغیان کنم. بی خبر از  لب پریدگیهای همه استخوان های وامانده...همه ماهی های بی نصیب از چنگالهای خرچنگ وخرچنگهای گم شده در بلوغ..........

چقدر زود وا می رویم........ لب پریده می شویم..........

به دنبال دخمه ای میگردم یافتید خبرم کنید.....